Popping


Wbrew temu co jest potocznie używane, nazwa popping nie jest terminem pod który możemy wrzucić wszystkie inne style kryjące się pod tytułem "Funk Styles". Popping jest stylem samym w sobie. Stworzony przez Boogaloo Sam'a około roku 1975. Popping skupia się wokół technik zwanych "doing pop"(popping) lub "doing hit"(hitting), które oznaczają szybkie napięcia i rozluźniania mięsni tworzące efekt szarpnięcia(pop lub hit) na ciele poppera. Popping koncentruje się na specjalnych partiach ciała tworząc warianty w rodzaju: pop arm (pop ręką), leg pops (pop nogami), chest pops(pop klatką piersiową), neck pops (pop szyją). Łącząc warianty sprawiamy że szarpnięcia są bardziej wyraziste. Silniejsze pop'y zwykle pociągają za sobą pop'y dolnej i górnej części ciała jednocześnie.

Zwykle, pop'y przedstawia się w regularnych odstępach czasu w rytm muzyki, powoduje to że taniec wydaje się bardzo rytmiczny i naturalny. Często łączy się go z zatrzymywaniem i przytrzymaniem pozycji tancerza przed zrobieniem pop'a. Wspólna technika przejść między pozycjami (pop+ stop) nosi nazwę "dime stop" , mocno używana w "robocie", która zasadniczo oznacza kończenie ruchu nagłym zatrzymaniem("stopping on a dime"), po zrobieniu pop'a. Pozycje w poppingu wymagają intensywnego użycia kątów, naśladowania styli poruszania i ekspresji na twarzy tancerza oraz odpowiedniego poruszania sie dolnej części ciała po parkiecie - od podstawowego chodzenia i stąpania do większej ilości złożonych bardzo anty-grawitacyjnych stylów floating'u i electric boogaloo. Ruchy i techniki używane w poppingu generalnie skupiają sie na ostrych kontrastach, od bycia robotem, przez sztywność i duże rozluźnienie do płynności. W przeciwieństwie do b-boyingu i ruchów wykonywanych w "parterze", popping zawsze przedstawia tancerza w pozycji stojącej, w rzadkich przypadkach gdy tancerz schodzi do parteru na kolana a jeszcze rzadziej kładzie się cały na parkiecie by wykonać jakiś specjalny ruch.


www.break.pl